ภาพยนตร์ในดวงใจ

Tokyo Tower: Mom and Me and Sometimes Dad, The Dark knight – ต่างกันในเนื้อหา แต่เหมือนกันในอารมณ์สุดท้ายเมื่อดูจบ

          หนังในดวงใจอันดับหนึ่ง คือหนังทั้งสองเรื่องนี้ค่ะ ซึ่งทั้งคู่สูสีคู่คี่กันมาก แม้เนื้อหาของหนังจะต่างกัน แต่เมื่อดูจบแล้ว อารมณ์ความรู้สึกสุดท้าย เหมือนกันเลยค่ะ

Tokyo Tower ทราบมาบ้างแล้วว่า ที่ญี่ปุ่นมีเป็นซีรี่ส์ ซึ่งก็ฮิตถล่มทลาย คนดูหมดน้ำตาไปเป็นปี๊บๆ ส่วนตัวแล้วเพิ่งมาได้อ่านอันที่เป็นนิยาย ก่อนที่จะดูภาพยนตร์ไปไม่นานเองค่ะ ฉบับนิยายเรียกน้ำตาได้มากทีเดียว พอมาดูเป็นหนัง ก็เรียกน้ำตาได้อีก ฉะนั้นความรู้สึกสุดท้ายของเราก็คือ ซึ้ง เศร้า และกลับมาคิดต่อว่า เราทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้างหรือยัง เราหันกลับไปมองคนใกล้ตัวอย่างแม่พ่อบ้างหรือยัง และเรามองชีวิตของเราต่อไปเป็นอย่างไร

The Dark Knight เป็นอีกเรื่องที่ชอบพอๆกัน หนังที่ทำให้อยากดู ฮีท เลดเจอร์ ในเวอร์ชั่นเกย์บ้าง การแสดงของฮีท ทำให้ระหว่างดู ไม่ได้สนใจอะไรในตัวแบทแมนเลย สายตาจับจ้องไปที่โจ๊กเกอร์ พินิจพิเคราะห์ การแสดงที่ฮีทได้แสดงออกมา แม้แต่เราที่เป็นคนดู ก็ยังเครียดไปกับบทบาทของโจ๊กเกอร์ เรียกได้ว่า บทบาทสุดท้ายของฮีทนั้น อยู่ในใจของคนดูหลายๆคน หรือทุกคน อย่างแน่นอน เมื่อดูจบเราย้อนกลับมาคิดต่อว่า บางครั้งอุดมการณ์ ความเชื่อที่เราเชื่อก็ไม่ได้ถูกต้องเสมอไป บางทีมันอาจถูกมนุษย์สร้างขึ้นมา เพื่อทำให้สิ่งร้ายๆที่เราทำ นั้นดูถูกต้อง ก็เป็นได้

Kung Fu Panda, Well-E, Hell boy II: The Gloden Army -อนิเมชั่น และเอฟเฟ็คท์สุดอลังการ

          อนิเมชั่นในปีนี้ นอกจากจะทำออกมาน่ารัก น่าหยิกแล้ว ยังแฝงประเด็นสะท้อนสังคม ให้เราเอามาขบคิดต่อได้อีก  

          Kung Fu Panda แค่เห็นภาพโปสเตอร์ก็อยากดูแล้ว ยิ่งดูตัวอย่างหนังก็อยากดูมากขึ้นอีก พอดูจริงๆ น่ารักตายไปเลย แม้พล็อตเรื่องจะออกแนวหนังตามสูตร แต่ผู้สร้างก็สามารถทำให้เราติดตามดูตั้งแต่ต้นจนจบได้ ส่วนหนึ่งคงเป็นคาแรคเตอร์ โพ หมีแพนด้าริอาจอยากเรียนกังฟู ที่มามัดใจเราไว้อย่างอยู่หมัดละมั้ง

            Well-E อนิเมชั่นที่ชกหน้านายทุน และผู้ที่ติดอยู่ในกระแสของความสะดวกสบาย ได้อย่างอยู่หมัด หากเปรียบเป็นมวย Well-E ก็คงชนะน็อกตั้งแต่แรกที่ออกหมัด ไม่ว่าเราจะได้ดูอนิเมชั่นเรื่องนี้หรือไม่ก็ตาม แต่สิ่งหนึ่งที่มนุษย์ควรพึงสำนึกอยู่เสมอ ควรจะเป็นการทำสิ่งต่างๆให้อยู่ หรือเอื้อต่อธรรมชาติบ้าง ใช่หรือเปล่า บางครั้งเราก็พัฒนาสิ่งต่างๆรอบตัวมากจนเกินพอดี จนลืมมองไปยังธรรมชาติที่ถ้าหากไม่มีสิ่งนี้ ก็คงไม่มีเราอยู่ทุกวันนี้

           Hell boy II: The Golden Army ตอนแรกลังเลว่า จะดูเรื่องนี้ดีไหม เพราะมีคนบอกว่า ภาคแรกห่วยได้อีก แต่ดูในตัวอย่างก็น่าดูดีทีเดียว ก่อนดูให้เพื่อนเล่าให้ฟังว่า ภาคแรกนั้นเป็นอย่างไร พอไปดู เราชอบคาแรคเตอร์ที่เขาออกแบบนะ และดูจบ ก็ได้อะไรเก็บมาคิดเช่นกัน มาถึงเวลานี้เราจำไม่ได้แล้วว่าพล็อตเรื่องที่ให้เฮลบอยและพรรคพวก ออกปฏิบัติภารกิจนั้นคืออะไร แต่สิ่งที่จำได้คือประเด็นการอยู่ร่วมกันของชีวิตคู่ ของคนสองคน บางครั้งมันก็มีอะไรมากระทบกระทั่งกันบ้าง แต่หากทั้งสองคนเลือกที่จะอยู่ร่วมกันแล้ว บางอย่างเราก็ต้องปรับเปลี่ยน ปรับจูน เพื่อให้ชีวิตคู่นั้นเติมเต็มซึ่งกันและกัน สรุปว่า ชอบเรื่องนี้นะ

Once, Sky of Love- ชีวิตมันก็มีแค่นั้น

          ช่วงนี้แม้ไม่ได้คิดไปถึงอนาคตในอีก 10 ปีข้างหน้า แต่ก็เริ่มคิดถึงตัวตน สถานะภาพในสังคมของตัวเองมากขึ้น ที่คิดเช่นนี้ ไม่รู้เพราะปีนี้อายุเบญจเพสแล้วหรือเปล่า แต่ก็นะ ชีวิตคนเรามันก็มีอยู่แค่นั้นเอง แม้ทั้งสองเรื่องนี้จะไม่ใช่หนังที่สร้างในปี 2008 แต่เมื่อเอามาฉายที่เมืองไทยในปี 2008 เราจึงขออนุโลมอย่างไม่มีเหตุผล 555

           Once หนังจากไอซ์แลนด์ พูดถึงหนึ่งหนุ่ม และหนึ่งสาว ที่กำลังมองหาตัวตนของตนเอง ทั้งสองทำให้เรารู้สึกว่า บางครั้งสิ่งที่เราอยากทำ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เราทำได้ และเราจะไม่รู้เลยว่าเราทำได้หรือไม่ได้ ถ้าเรายังไม่ลงมือทำ อีกทั้งบางครั้งแม้เราจะมีเหตุผลในการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากเพียงใด แต่ด้วยภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ เราก็ไม่สามารถที่จะทำมันได้ บางทีชีวิตก็มีอยู่แค่นั้น

          Sky of Love หนังจากประเทศญี่ปุ่นเรื่องนี้ ก็เป็นอีกเรื่องที่ไม่ได้สร้างในปี 2008 แต่เราเพิ่งได้ดูในปีนี้ ชีวิตของคนเรายังคงวนเวียนอยู่กับ การเกิด แก่ เจ็บ และสุดท้ายก็ต้องตายไปเป็นส่วนหนึ่งกับธรรมชาติอีกครั้ง นอกจากวงเวียนชีวิตสี่อย่างนั้น มนุษย์จะต้องพบกับ เพื่อน คนรัก หน้าที่การงาน ฯลฯ ที่ต้องเจอไปจนกว่าจะสิ้นอายุขัย เมื่อคนเราป่วย มักคิดเสมอว่า อยากป่วยคนเดียว ไม่อยากให้คนที่เรารักเห็นในสภาพที่อ่อนแอ แต่จริงๆแล้ว คนป่วยนั่นแหละ ที่ต้องการใครสักคนที่รักเราอย่างสุดหัวใจ มาอยู่เคียงข้างเวลาที่เจ็บป่วย บางทีชีวิตก็ซับซ้อนและเข้าใจยากแบบนี้

แปดวัน แปลกคน, ดรีมทีม, อีติ๋มตายแน่, ปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น -บางที การหยิบจับประเด็นใกล้ตัวที่มองไม่เห็นมาทำเป็นหนังบ้าง มันก็ดีนะ

            แปดวัน แปลกคน หนังไทยจิตวิทยาจ๋า เราชอบเรื่องนี้นะ เหมือนปีที่แล้ว ที่บอดี้ ศพ#19 กล้าที่จะเล่นกับประเด็นทางจิตวิทยา มาปีนี้ แปดวันฯ ก็ทำออกมาดีพอควร แม้บางคนอาจจะบอกว่า ดูยากไปบ้าง แต่รวมๆแล้ว หนังก็ทำให้เรากลับมาย้อนคิดว่า ในสังคมไทย มันก็ต้องมีคนที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัวประมาณนักเรียนแพทย์คนนั้น มีคนสติฟั่นเฟือนเพราะเสียลูกไปแบบป้าคนนี้ อยู่บ้างไม่มากก็น้อย หากเรามองลึกลงไป ความเห็นแก่ตัว และความไม่เท่าเทียมกัน มักเป็นแรงผลักให้มนุษย์กระทำสิ่งต่างๆได้อย่างคาดไม่ถึงอยู่เสมอ

          ดรีมทีม หนังที่พล็อตเรื่องเน้นไปที่เด็ก สิ่งที่คิดก่อนดู คือ มันจะเป็นการจับปูใส่กระด้งเหรอ เนื้อเรื่องจะเละไม่เป็นท่าไหม หลากหลายความคิดมาก แต่เมื่อได้ดูและมองไปยังเด็กๆ หากเราไม่เอาใจใส่เด็กๆในการปกครอง เราอาจไม่รู้เลยว่า ไม่ใช่แค่ผู้ใหญ่ที่มีความมุ่งมั่น อยากทำให้ประสบความสำเร็จ เพราะเด็กเองก็มุ่งมั่นและอยากประสบความสำเร็จไม่แพ้กัน เด็กๆในเรื่องน่ารัก

          อีติ๋มตายแน่ ยุทธเลิศท็อปฟอร์ม หนังที่ทำให้เรารู้สึกว่า นี่แหละต้อมยุทธเลิศ เรื่องนี้ได้โน้ส อุดม มาเขียนบทให้ หากมองดีๆ หนังปล่อยหมัดให้เรารู้สึกว่า เราชอบมองและตัดสินคนแค่เพียงเปลือกนอกกันหรือเปล่า ถ้ามองแค่เปลือกนอกเราก็จะเห็นแค่ว่า มะขิ่นอาจไม่ใช่สเป็คของตึ๋ง และตึ๋งเองก็ไม่ใช่สเป็คอาชีพของอาสึกะเช่นกัน แต่ถ้าเรามองลึกลงไปข้างในตัวตนของคนคนนั้นละ มะขิ่นที่แสนดี เธอทำเพื่อคนที่รักอย่างไม่หวังผลตอบแทน ส่วนอาสึกะ ไม่ได้เป็นนางฟ้ามาจากไหน เธอก็คือนักท่องเที่ยวในสายตาของคนไทยทั่วไปเหมือนเดิม ไม่มีอะไรต้องตื่นเต้น มีสิ่งหนึ่งที่ตึ๋งได้จากอาสึกะ นั่นคือการรักใครสักคนอย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องไปคิดกลัวถึงอนาคตที่ยังไม่เกิด เมื่อเต็มที่กับมันแล้วเมื่อถึงเวลาที่เราต้องเลิกกันก็จะไม่เสียใจภายหลัง

          เช่นเดียวกับ ปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น หนังที่มี 4 เรื่องราว หลอมรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ด้วยช่วงเวลาปิดเทอม และภาพยนตร์ของดาราไต้หวันชื่อดัง ตี่ตี๋ แม้เรื่องราวชีวิตจะวนเวียนอยู่กับเรื่องรักเช่นเดิม แต่ไม่อาจปฏิเสธว่า ความรัก นี่แหละเป็นสิ่งที่ทำให้คนสดชื่นและสวยงาม ทั้ง 4 เรื่องราวคือเหตุการณ์ความรักในช่วงปิดเทอม ส่วนตัวแล้วชอบตอนของ เหิร และ นวล ที่มันอินในอารมณ์เพราะเราก็ไม่ต่างจากคนทั่วไป ที่แสวงหาความรัก คบแล้วจะรักแท้หรือไม่แท้ จะได้หรือไม่ได้แต่งงานไม่รู้ ขอแค่คบกันยาวนานเท่าที่ความรู้สึกจะนานได้ และนึกถึงกันและกันก็พอ แต่ชีวิตมันก็แค่นั้นละมั้ง

Happy Birthday, ฝัน หวาน อาย จูบ- เกือบดีละ

Happy Birthday เรื่องนี้ชอบนะ แต่ก็รู้สึกว่า ถ้าไม่ให้มันจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง หนังมันจะสมบูรณ์และดูสมจริงกว่านี้หรือเปล่า เมื่อได้ดู เต็น และ เภา ถ้าบอกว่าเราเชื่อในความรักของเต็นนะ แต่เราก็รู้สึกว่าเต็นต้องการเอาชนะหรือเปล่า เอาชนะว่าเขาสามารถรักษาคำพูดได้ การจะรักษาคำพูดเป็นสิ่งดี แต่เต็นคิดสักนิดว่า โอเคเราดูอาการให้เภาไประยะหนึ่งแล้วนะ หากไม่ฟื้น ไม่ดีขึ้น คงต้องทำให้เภาไปสู่สุคตินะ จริงๆตรงจุดนี้ละเอียดอ่อนมาก ในชีวิตจริงก็คงมี ที่พ่อแม่ใจหนึ่งก็อยากรักษาเพื่อดูอาการลูกเอาไว้ แต่อีกใจก็อยากให้ลูกไปสบาย ตรงนี้มันเล่นกับจิตใจของคนได้ดีทีเดียว แต่เรารู้สึกว่ามันยังไม่สุดเท่าไหร่ แต่อย่างที่บอกตอนแรก เราชอบเรื่องนี้นะ (เหมือนตัวเองดี)

          ฝัน หวาน อาย จูบ หนังสั้น 4 ตอนในเรื่องเดียว คล้ายๆ ปิดเทอมใหญ่ฯ และ 4 แพร่ง เรื่องนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร แต่ก็รู้สึกว่ามันขาดๆเกินๆอยู่เหมือนกัน ในตอน ฝัน ชอบและเข้าใจเจตนารมณ์ของผู้กำกับ ที่ต้องการนำเสนอ แต่ดูแล้วน่าจะทำในส่วนของความฝันให้เนี้ยบกว่านี้ (ยังไม่ได้สปอยด์ใช่ไหม) ตอนอื่นๆ ก็อย่างที่บอก มันขาดๆเกินๆ และบางทีก็ยัดเยียดไปหน่อย แต่รวมๆแล้วชอบเรื่องนี้นะ

นักแสดงหญิง

วาสนา ชลากร (แปดวัน แปลกคน) น่ากลัว สลัดคราบเซ็กซี่สตาร์ได้อย่างไม่น่าเชื่อ

คริส หอวัง (อีติ๋มตายแน่) เราว่าคริสแสดงได้อย่างเป็นธรรมชาติมากทีเดียว แล้วก็น่ารักด้วย

ศกลรัตน์ วรอุไร (ดรีมทีม) จำได้ครั้งแรกที่เห็นโฟร์ ก็ในมิวสิควิดีโอเพลงเพื่อนสนิทของเอ็นโดฟิน ต่อมาก็เห็นน้องเป็นนักร้องดูโอไปเสียแล้ว มาครั้งนี้ในบทบาทใหม่ แสดงภาพยนตร์ เราว่าน้องมีความสามารถดีทีเดียว น่ารักด้วย (แอบเป็นแฟนคลับโฟร์แฟน)

เซลม่า แบลร์ (Hell Boy 2), จีจ้า ญาณิน (ช็อคโกแลต)  สวย และ ดุดัน ชอบ

ยูอิ อารางาคิ (Sky of Love) เคยดูการแสดงของน้องคนนี้ในซีรี่ส์ญี่ปุ่น เธอมีความเป็นธรรมชาติมากทีเดียว น่ารักด้วย

นักแสดงชาย

ฮีท เลดเจอร์ (The Dark Knight) โจ๊กเกอร์คือตำนานของฮีท และฮีทคือตำนานของโจ๊กเกอร์

อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม (Happy Birthday) การแสดงของอนันดาจากเรื่องนี้ทำให้เรากลัว

เกียรติ กิจเจริญ (ดรีมทีม) แค่นึกถึงหลานที่บ้านที่มีมากเกือบ 10 คน ก็ทำให้ไม่อยากทำงานร่วมกับเด็กแล้ว แล้วซูโม่กิ๊กต้องแสดงร่วมกับเด็กตั้งเท่าไหร่ จับปูใส่กระด้งดีๆนี่เอง

ทัศนะ

            วันเวลาไหลผ่าน แต่ชีวิตของเราก็ยังเป็นชีวิตเดิม ตอนนี้พลังชีวิตแลจะน้อย ลดลงไปทุกที ในปีนี้หนังไทย และหนังต่างประเทศบางเรื่อง ดูจะอ่อนแรงเช่นกัน มีหลายเรื่องทีเดียว ที่ทำออกมาแล้วยังไม่สุดในอารมณ์ความรู้สึกที่จะต้องได้จากหนัง

รักสามเศร้า, โปรแกรมหน้า วิญญาณอาฆาต, สี่แพร่ง, ลองของ 2, ปืนใหญ่จอมสลัด, Happy Birthday, ฝัน หวาน อาย จูบ, Kung Fu Dunk, 20^th Century Boy, Sweeney Todd, Murder of The Inugami Clan โดยเฉพาะ 20^th Century Boy รู้สึกไม่ชอบคนที่รับบทเป็น น้าเคนจิ อย่างบอกไม่ถูก เหล่านี้เมื่อดูจบแล้วก็รู้สึกว่ามันน่าจะดีกว่านี้ แต่ก็อย่างว่า ความคิดเห็นเกี่ยวกับภาพยนตร์ มันนานาจิตตัง

บางคนเมื่อมาอ่านอาจจะบอกว่า ถ้ามันไม่ดีนัก ก็เชิญมาสร้างหนังเองซิ จะได้รู้ว่ามันเหนื่อยยากอย่างไร ไม่เถียงเพราะเคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับการผลิตหนังมาบ้างแล้ว แม้จะเป็นแค่หนังสั้นไม่กี่นาที แต่มันก็ทำให้เรารู้ว่า ความเหนื่อย ยากในการสร้างสรรค์ผลงานเป็นอย่างไร แต่การทำงานสายนี้ ก็ต้องน้อมรับกับคำวิจารณ์ แล้วนำไปพัฒนาผลงานของเราให้ดียิ่งขึ้นใช่ไหมคะ

วนิดา แก่นจันทร์
]]> http://crazycatmailo.wordpress.com/2009/01/13/%e0%b8%a0%e0%b8%b2%e0%b8%9e%e0%b8%a2%e0%b8%99%e0%b8%95%e0%b8%a3%e0%b9%8c%e0%b9%81%e0%b8%ab%e0%b9%88%e0%b8%87%e0%b8%9b%e0%b8%b5-2551/feed/ 0 Nida S. MaiLo http://crazycatmailo.wordpress.com/2008/11/03/%e2%80%9c%e0%b8%94%e0%b8%b6%e0%b8%81%e0%b9%81%e0%b8%a5%e0%b9%89%e0%b8%a7%e0%b8%97%e0%b8%b3%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b8%a2%e0%b8%b1%e0%b8%87%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%99%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%ad/ http://crazycatmailo.wordpress.com/2008/11/03/%e2%80%9c%e0%b8%94%e0%b8%b6%e0%b8%81%e0%b9%81%e0%b8%a5%e0%b9%89%e0%b8%a7%e0%b8%97%e0%b8%b3%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b8%a2%e0%b8%b1%e0%b8%87%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%99%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%ad/#comments Mon, 03 Nov 2008 12:15:00 +0000 mailonoon http://crazycatmailo.wordpress.com/2008/11/03/%e2%80%9c%e0%b8%94%e0%b8%b6%e0%b8%81%e0%b9%81%e0%b8%a5%e0%b9%89%e0%b8%a7%e0%b8%97%e0%b8%b3%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b8%a2%e0%b8%b1%e0%b8%87%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%99%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%ad […]]]>

โยชิมุระ ทัตสึยะ : เขียน / รัตน์จิต ทองเปรม : แปล / สำนักพิมพ์ JBOOK / 160 บาท

          โยชิมุระ ทัตสึยะ ผู้แต่งนิยายสืบสวนและโด่งดังไปแล้วหลายต่อหลายเล่ม ต่อมาเขาจับงานนิยายแนวสยองขวัญ ซึ่งก็ได้รับความนิยามไม่แพ้กัน นิยายสืบสวนที่มีชื่อเสียง เช่น ซีรี่ส์ Asahina Kousaku ส่วนแนวสยองขวัญที่มีชื่อเสียงและได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาไทย โดยสำนักพิมพ์ JBOOK คือเรื่อง เพื่อนทางจดหมาย (Penpal) และอีกหนึ่งผลงานสยองขวัญสั่นประสาทที่ตีพิมพ์เป็นภาษาไทยที่ฉันกำลังจะพูดถึงก็คือ โทรศัพท์มือถือ (KEITAI) เรื่องนี้นั่นเองค่ะ

          จุดเด่นของนิยายสยองขวัญของทัตสึยะก็คือการสร้างความหวาดกลัวสยดสยองท้าทายจินตนาการของผู้อ่าน จากการกระทำที่ไม่ได้เกิดจากภูตผีปีศาจ หากแต่เรื่องราวสยองทั้งหมดนั้น เกิดขึ้นจากมนุษย์ด้วยกันเอง ในเรื่องโทรศัพท์มือถือก็เช่นเดียวกัน ผู้แต่งได้จับเอาประเด็นการใช้โทรศัพท์อย่างแพร่หลายในประเทศญี่ปุ่น บวกกับประเด็นการรังแกของเด็กนักเรียนประถมและมัธยม ซึ่งประเด็นหลังนั้นดูจะเป็นปัญหาที่สังคมญี่ปุ่นแก้ไม่หายเสียทีนั่นเอง

          ในปัจจุบันนี้สิ่งที่จะขาดไม่ได้มากที่สุดในชีวิตประจำวันของคนส่วนใหญ่ คือโทรศัพท์มือถือ สมัยก่อนมือถือมีราคาแพง และทำได้แค่โทรออกและโทรเข้าเท่านั้น แต่เดี๋ยวนี้วิวัฒนาการของมือถือพัฒนามากขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งราคาก็ลดลงแม้เป็นมือถือที่มีฟังก์ชันการใช้งานได้หลายอย่างก็ตาม เพราะเหตุนี้ผู้คนส่วนใหญ่จึงหันมาใช้มือถือเพิ่มมากขึ้น โดยที่ไม่สนใจว่าจะเกิดผลกระทบอะไรกับชีวิตขึ้นบ้าง และเราจะทำอย่างไรหากโทรศัพท์มือถือไม่ได้เป็นแค่มือถือธรรมดาๆอีกต่อไป

          ผู้แต่งเชื่อมโยงเรื่องราว ระหว่างมือถือและการกลั่นแกล้งอันเป็นเหตุให้เกิดการเสียชีวิตและการฆาตกรรม ซึ่งก็เขียนได้อย่างราบรื่น เรื่องราวทั้งหมดเริ่มจาก มิสึโมริ อัตซึโอะ พนักงานบริษัทยาแห่งหนึ่ง หลังจากย้ายมาอยู่บ้านใหม่ที่ใกล้โรงเรียนม.ปลายของลูกสาวได้ไม่นาน เขามีอาการตาเหลือกเมื่อเดินผ่านสี่แยกแถวๆบ้าน ต่อมาอาการนี้เป็นหนักมากขึ้นและไม่มีทีท่าว่าจะหาย สิ่งที่ทำให้อัตซึโอะเป็นเช่นนั้นคือ โทรศัพท์มือถือ!?  

การเปิดตัวของครอบครัวมิสึโมริ ผู้แต่งให้อัตซึโอะ เป็นคุณพ่อพนักงานบริษัทที่หัวโบราณ ชอบดูถูกคน และเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง สิ่งเหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงความรู้สึกลึกๆของผู้ใหญ่ในสังคมที่มีแต่การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันนั่นเอง ทั้งสองมีลูกสาวหนึ่งคน ชิฮารุ เด็กสาวนักกีฬา มีเพื่อนสนิท 2 คนคือ ยูกะ และ ฮะสึกิ เป็นลูกสาวของนักแสดงสาวผู้มีชื่อเสียง เรโกะ หล่อนได้หย่ากับสามีและยังเป็นนักแสดงที่เล่นบทบาทถึงเนื้อถึงตัวได้แม้จะมีลูกแล้วก็ตาม ทำให้อัตซึโกะไม่ชอบทั้งแม่และลูกซึ่งเป็นเพื่อนของลูกสาวอีกด้วย ลักษณะนิสัยดูถูกคนอื่นของเขา อาจส่งต่อมายังชิฮารุลูกสาว ทำให้ตอนเรียนชั้นประถม ชิฮารุ และเพื่อนสนิทได้กลั่นแกล้งเพื่อนนักเรียนคนหนึ่ง ที่ต่อมาเพื่อนคนนั้นได้ฆ่าตัวตาย และนำมาซึ่งคดีฆาตกรรมต่อเนื่องปริศนาอันมีโทรศัพท์มือถือเป็นสื่อกลางนั่นเอง

ทาคาซาวา คิมิโอะ หนึ่งในกองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์นิปปอน ฉบับเย็น เป็นคนแรกที่รู้สึกถึงภัยจากมือถือที่ไม่ธรรมดา เขานำประเด็นที่ว่ามือถือนั้นสามารถกลืนกินสมองของผู้ใช้ และทำให้เกิดการฆาตกรรมอันน่าเศร้าได้ แต่ทุกคนในที่ประชุมก็ไม่สนใจเขาและประเด็นที่เขาว่าเลยซักคน นอกจากคนๆหนึ่งในกองบรรณาธิการเท่านั้น และคนๆนั้นก็คือฆาตกรที่ทำตามความต้องการของมือถือ!?

ความระทึกคือการที่เราต้องลุ้นว่า ใครกันแน่ที่เป็นฆาตกร และแท้จริงแล้วโทรศัพท์มือถือกลืนกินสมองของผู้ใช้มันได้หรือไม่ ซึ่งผู้เขียนก็ทำได้ดี ด้วยภาษาที่ลื่นไหลและการร้อยเรียงเหตุการณ์กับประเด็นต่างๆ ที่เป็นเหตุเป็นผล ทำให้ฉันลุ้นระทึกไปกับตัวละครตลอดเวลาที่อ่านเลยค่ะ

พรศิริ บูรณเขตต์ : เขียน / สำนักพิมพ์มติชน / 230 บาท

          ช่วงสงกรานต์ของทุกปี ฉันจะกลับบ้านต่างจังหวัด ไปทำบุญตามประเพณี ที่นานทีปีหนฉันจะทำบุญกับชาวบ้านเขาสักที นอกจากนี้แล้วก็ไหว้บรรพบุรุษที่ตอนนี้เหลือไว้แต่ชื่อให้ลูกหลานกราบไหว้ และบุพการีที่ยังมีชีวิต ฉันทำเป็นประจำทุกปี แม้ใจจะอยากอยู่กรุงเทพ เที่ยวสาดน้ำกับเพื่อนมากกว่าก็ตาม

          เมื่อกลับมาบ้าน ร่วมประเพณีที่มีมาแต่โบร่ำโบราณแล้ว ใจมันก็สงบอย่างไม่น่าเชื่อ ครั้นทำบุญที่บ้านเกิดเสร็จแล้ว ก็ต้องไปทำบุญที่บ้านของคุณยายด้วย เป็นประจำทุกปี

          บ้านของคุณยายนั้น อยู่ ณ ท้องทุ่งนาค่ะ เรียกได้ว่าเป็นชาวชนบท ปลูกข้าวตัวดำ แต่ตอนนี้อะไรๆ มันก็ทันสมัยแล้วละคะ สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆก็เข้ามาแทนที่วิธีธรรมชาติ

         ในวันที่ฉันเดินทางไปบ้านยาย อ่านหนังสือ กับดักสัตว์ไทยประดิษฐ์ ภูมิปัญญาชาวบ้าน กับดักวิถี เล่มนี้ก็ให้คิดถึงคืนวันเก่าๆ เล่มที่ว่านี้กล่าวถึงเครื่องมือในการดักจับสัตว์ เพื่อเอามาทำเป็นอาหารในสมัยก่อน อุปกรณ์เหล่านั้น คิดและประดิษฐ์ออกมาด้วยภูมิปัญญาชาวบ้าน รวมรวบอยู่ใน พิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน จ่าทวี ในจังหวัดพิษณุโลก กับดักทุกชิ้นรวมรวมและสะสมมากว่า 20 ปี โดย จ่าสิบเอก ทวี บูรณเขตต์ และเขียนขึ้นโดยลูกสาวของเจ้าของพิพิธภัณฑ์ พรศิริ บูรณเขตต์                   “เครื่องมือดักสัตว์ในวิถีชาวบ้าน สะท้อนความรู้สึกของผู้คนกับการพึ่งพาธรรมชาติอย่างพออยู่พอกิน”

           เครื่องมือแต่ละอย่าง บางอย่างเรียบง่าย เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ  บางอย่างลึกซึ้ง เปี่ยมไปด้วยพลังเทคโนโลยีในตัวของมันเอง กลวิธีก็มีหลากหลาย ทั้งใช้เหยื่อ และไม่ใช้เหยื่อ กับดักใช้เวลากลางวัน บางอย่างก็ใช้ได้แต่เฉพาะกลางคืน ทั้งหมดนี้คือภูมิปัญญาชาวบ้าน ที่นับวันจะถูกลืมเลือน เพราะผู้คนหวังพึ่งแต่เทคโนโลยี 

           ช่วงปิดเทอมตอนยังเด็ก ฉันอยู่บ้านยาย ทุกเช้าตรู่น้าจะปลุก และพาฉันออกไปตามเก็บปลาจากอุปกรณ์จับปลาที่เขาขึงเอาไว้เมื่อคืน ได้ปลามาเป็นกอบเป็นกำ อีกทั้งน้ำในคลองก็มีมากจนล้นตลิ่ง ชีวิตในตอนนั้นฉันช่างแข็งแรง และมีความสุขยิ่งนัก

*วนิดา