หลังจากเขียนอติเคิลเกี่ยวกับการ์ตูนมาครึ่งค่อนวัน (อยู่ไม่ติดโต๊ะ เป็นโอเปอเรเตอร์ตลอด) น้องนักเขียนแสนสวยของฉัน ก็มาบอกว่า “ยังอยากอ่านเรื่องผีของพี่อยู่นะ” โอเค เราลืมไปได้อย่างไรเนี่ย
เริ่มเลยละกัน ต้อนรับวันฮัลโหลวีนกันหน่อย
******************************************************************************************************************************************************************
“ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนอีก”
ไม่แน่ใจว่า ครั้งหนึ่งในชีวิตของคนส่วนใหญ่ จะเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้หรือไม่ เหตุการณ์ที่เรียกกันสั้นๆง่ายๆ ได้ใจความ “ผีอำ”
ในสมัยที่ฉันเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปี 1 (ย้อนกลับไปละล่อนมากเลย) ฉันได้รับข่าวจากเพื่อนว่า มีเพื่อนคนหนึ่งในรุ่นเดียวกันตอนม.ปลาย เสียชีวิต เธอฆ่าตัวตาย และเธอสนิทกับรูมเมทของฉันในขณะนั้น
หลังจากรู้ข่าว ทั้งฉันและรูมเมท ต่างก็พูดถึง และนึกถึงเพื่อนคนนี้ตอนที่ยังเรียนม.ปลาย รูมเมทได้บอกว่า กลัวเขามาหาจัง ฉันได้บอกอย่างคนไม่คิดอะไรไปว่า
“มาก็มานะ เราไม่ได้ทำอะไรเขาซะหน่อย และเขามาก็คงไม่ได้มาทำร้ายเราเหมือนกัน”… ช่างเป็นประโยคที่โง่เง่ามากทีเดียว
หลังจากนั้นไม่กี่วัน ฉันก็ต้องอยู่หอคนเดียว เพราะรูมเมทกลับไปงานศพของเพื่อนคนนั้น และฉันก็เจอดี…
* โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
เมื่อถึงคืนที่นอนคนเดียว ภายในห้องที่ก็ยังไม่คุ้นชินนัก ฉันนอนไม่หลับ หายใจลำบาก เมื่อหลับตาก็พบกับเงาดำ รูปร่างคล้ายศีรษะมนุษย์ ลอยมาปะทะกับเบ้าตา … หลับตาแต่นอนไม่หลับ หายใจไม่ออก มีหัวคนลอยไปมา ดูหลอนทีเดียว
ฉันคิดว่า คงเพราะนอนหันหัวผิดทิศ จึงจัดแจงหันศีรษะ พร้อมล้มตัวลงนอนท่าใหม่ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร ฉันยังคงหลับตาแต่นอนไม่หลับ หายใจไม่ออก มีหัวคนลอยไปมา อยู่เหมือนเดิม
จำได้ว่า ตอนนั้นไม่รู้เวลาตีอะไรแล้ว ฉันนอนหงายกระสับกระส่าย และหันหน้าไปทางซ้ายมือ จนกระทั่ง ได้ยินเสียงผู้หญิง พูดขึ้นว่า “ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนอีก” ฉันรีบหันไปทางต้นเสียง ที่อยู่ทางขวามือ และฉับพลันนั้น
ด้วยความรวดเร็ว มีสิ่งๆหนึ่งพุ่งมาทางฉัน ความรู้สึกที่ว่า แน่นหน้าอก หายใจไม่ออกมากขึ้น ขยับร่างกายไม่ได้ ก็บังเกิด ณ วินาทีนั้น ฉันเจอดีเข้าให้แล้ว
ยอมรับอย่างหน้าไม่อาย ตอนนั้นตกใจและกลัวมาก แต่ก็ตั้งสติ และสวดมนต์อะไรก็ได้ที่นึกออก แต่ก็ไม่เป็นผล ฉันลองยกแขนซ้ายก็ไม่ขยับ ทั้งยังรู้สึกแน่นหน้าอกมากขึ้น เมื่ออะไรๆก็ไม่ได้ผล ฉันก็นึกถึงคำที่เคยพูด พร้อมบอกกับสิ่งใดๆก็ตาม ณ ตอนนั้นว่า
“…ขอโทษ ที่เราพูดไม่ดี มีอะไรให้เราช่วยไหม บอกกันได้นะ แต่อย่ามาแบบนี้ เรากลัว ได้ไหม ในฝันก็ได้…”
ฉันบอกพลางตัดสลับกับรีเพลย์ นะโม ไม่รู้กี่จบ จนกระทั่งเริ่มรู้สึกว่า ร่างกายไม่อึดอัดมาก ฉันจึงรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ขยับตัว สิ่งที่คิดได้เป็นอย่างแรก คือ “รอดแล้ว”
หลังจากขยับตัวได้ ฉันยังคงนอนนิ่ง นิ่ง นิ่ง ด้วยความกลัวว่า จะมีมาอีกไหม พลันสายตาก็เหลือบไปเห็น สิ่งพลิ้วไหวสีขาวประดุจผ้า อยู่ตรงบริเวณตู้เสื้อผ้า ที่ฉันจำได้ว่า ปิดประตูตู้ไว้สนิทดีแล้ว แล้วสีขาวที่เห็นนั้น มันคืออะไร!?!?
ฉันกลั้นใจเหลือกตามองมันเต็มๆ ความคิดแรกคือ เอ่อ ขอโทษค่ะ จะไม่พูดอะไรไม่คิดอีกแล้ว ฉันจ้องสิ่งๆนั้นในความมืด จนหลับไปในที่สุด
…
…..
…….
………
เมื่อรูมเมทกลับมา ฉันไม่รอช้าที่จะเล่าให้มันฟัง หลังจากนั้นผ่านไปได้ไม่กี่วัน มันก็ถามฉันว่า เจออะไรตรงตู้เสื้อผ้าใช่ไหม … อืม เจอเหมือนกัน
บรึ๋ยยยยยยยย
ปล. มีเหตุการณ์ผีๆ ที่ฉันเจอมา ซึ่งมันน่ากลัวมากกว่าที่เล่านี้อีกด้วยนะคะ ไว้มีโอกาสจะมาเล่าสู่กันฟังค่ะ
วนิดา แก่นจันทร์
