สวัสดีตัวฉันเอง
27/8/51
สวัสดีตัวเอง ไม่ได้อัพเรื่องราวชีวิตในนี้ซะนาน ไม่ใช่สิ จริงก็ไม่ได้อัพเรื่องของชีวิตตัวเองในบล็อกไหนเลย มีแต่พิมพ์เก็บไว้ ดูเรื่องมันเยอะๆเนอะ
ช่วงที่ผ่านมา มีอะไรให้คิด ให้มองตัวเองเยอะเลย แล้วก็มีโอกาสไปเปิดอ่านไดอารี่เก่าๆของตัวเอง ในเอ็นทรี่ ที่พูดถึงชีวิตในปี 50 ที่ผ่าน ฉันได้กล่าวไว้ว่า ในปี 51 ฉันตั้งใจที่จะทำ … หลายอย่างมากมาย แต่มองดูตัวเองสิ ฉันยังทำไม่ได้เลยสักอย่าง
ยังผลัดวันประกันพรุ่งกับหน้าที่การงาน ที่ฉันเลือกเอง ฉันเขียนหนังสือไม่จบอีกแล้ว ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยฟะ — ก็ใช่สิ ก็ตัวมึงขี้เกียจนี่ หรือมึงจะบอกว่าไม่ขี้เกียจ ถ้าแบบนั้นแล้วจะเรียกว่าอะไรละ —- ด่าตัวเองซะหน่อย ไม่รู้ว่าเรียกว่าขี้เกียจหรืออะไร แต่ที่แน่ๆ ฉันทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ ไม่สำเร็จอีกแล้ว ทำไมเป็นคนไม่เอาไหนได้ถึงเพียงนี้ว่ะ อีนุ่น เหี้ยเอ้ย
หลังจากอกหักจากพี่คนนั้น ฉันใช้เวลานานเป็นปีทีเดียว กว่าจะทำใจได้ นานมากเลยนะสำหรับการลืมคนๆนึง บอกตัวเองว่า ไม่มีรักแล้วดีกว่าไหม รู้สึกว่าอยู่คนเดียวมันสบายใจกว่าเยอะเลย แต่นะ อยู่คนเดียวมันก็ดี แต่บางทีมันก็เหงา แล้วความเหงาบางทีมันก็มาแล้วจากไปยากเสียด้วย 555 อย่างนี้ฉันก็เหงาคนเดียวได้เป็นปีนะ
ปีนึงแล้ว ที่ร้องไห้ และตอนนี้ฉันมีความรักอีกครั้ง ซึ่งมันค่อนข้างฉุกละหุก รวดเร็วจนใครๆตกใจและไม่คิดว่ามันจะรัก จะคบกันได้
ฉันอกหักบ่อย ก็เคยเขียนไว้ในนี้หลายครั้งแล้ว และทุกๆครั้ง ก็เป็นเพราะฉันผิดเอง เพื่อนสนิทฉันบอกว่า "นุ่นเป็นเพื่อนที่ดีนะ ดีมาก แต่เวลานุ่นคบแฟน เราไม่รู้ว่านุ่นเป็นอย่างไร" ยังไงดีละ ฉันรู้ตัวนะ ว่ามีข้อเสียอะไร
ตอนเด็กๆ ฉันนิสัยเสีย แต่ก็รักเพื่อนทุ่มเทให้เพื่อนตลอด นิสัยเสียก็ อารมณ์ร้อนมากๆๆๆ ขี้โมโห ส่วนใหญ่ก็ประมาณนี้ (เพื่อนบอก)
ตอนเรียนปี 1-2 ฉันก็ยังเป็นเหมือนเดิม อารมณ์ร้อน โมโหแล้วก็อาละวาด วีนแตกใส่ทุกคนได้ทุกเวลา แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป ฉันโต อายุมากขึ้น ด้วยการเรียน ด้วยสังคมในมหาลัย ฉันเติบโตขึ้น ปรับปรุงนิสัยเหี้ยๆ และฉันก็มีเพื่อนที่รัก และด่าฉันได้ทุกเมื่อ ถ้าฉันนิสัยเหี้ยอีก ฉันดีใจนะ ที่ชีวิตนี้ฉันมีเพื่อนรัก ที่รักฉันแบบนี้ และสั่งสอนฉันในยามที่ฉันผิด ตอนนี้ฉันโตแล้ว (กับเพื่อน) แต่ฉันยังเด็ก กับแฟน
เมื่อมีแฟน ฉันมักเอาแต่ใจโดยไม่รู้ตัว เรียกร้องอะไรไม่เข้าท่า คิดมาก ระแวง ไม่เชื่อใจ และสิ่งเหล่านี้เอง ที่ทำให้ฉันโดนบอกเลิกทุกครั้ง ฉันรู้ตัวตลอดเลยนะ แต่ทำไมก็ไม่รู้ แม้จะบอกกับตัวเองว่า ทำตัวดีๆ บลาๆๆ แต่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการ โดนบอกเลิก
ตอนที่เลิกกับพี่คนนั้น ฉันขอโอกาส ฉันก็ไม่ได้ เพราะพี่บอกว่า "เด๋วนุ่นก็เป็นอีก" อื้ม
ฉันคิดในใจ ใช่ฉันรู้ตัวว่าทำไม่ดี แต่มาบอกเลิกแบบนี้ เพราะพี่เขาความอดทนน้อย หรือตัวฉันเหี้ยเองกันแน่ ความคิดนั้นไม่ได้รับคำตอบจากใคร แต่ฉันก็รู้ได้ในภายหลังว่า
เพราะนิสัยของฉันนั่นเอง และส่วนนึง ก็เพราะพี่คนนั้นด้วยเช่นกัน (อันนี้เรื่องแย่ๆของพี่เขา ละไว้ละกัน)
กับแฟนคนนี้ ก็ทะเลาะกันด้วยเรื่องอะไรขอละไว้ละกัน แต่เมื่อฉันคุยกับแม่ คุยกับเพื่อนที่เป็นรูมเมท ก็คิดได้ ฉันไม่ควรคิดมาก ควรเลิกเอาแต่ใจ และตัวฉัน และใครๆ ก็ไม่เหมือนกัน จะเอาตัวฉันมาตัดสินว่าฉันทำได้ในเวลาเท่านั้นเท่านี้ กับคนอื่นไม่ได้
…
……
……….. คนเรานั้นเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใครไม่ได้หรอก แต่ว่าปรับปรุงได้ (ซาร่า มาลากุล เลน) ฉันก็เชื่อเหมือนซาร่า เพราะฉันไม่เคยคิดจะปรับปรุงตัวเอง บทสรุปของฉัน จึงมีแต่คำบอกเลิก ครั้งนี้ฉันไม่อยากให้ความรักของฉันต้องพบบทสรุปแบบนั้นอีก ฉันจึงคิดได้ซักทีว่า ถึงเวลาแล้วที่ต้องปรับปรุงตัวเอง
ฉันบอกคนอื่นได้ แต่ฉันทำให้เขาเห็นไม่ได้ มันจะไปมีค่าอะไร
ฉันจะไม่บอกแฟนฉัน ว่าฉันทำได้ แต่ฉันจะทำให้เขาเห็นด้วยตา แม้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเขา แต่ฉันจะปรับปรุงตัวเอง เพื่อให้ทุกอย่างมันดีขึ้น
วนิดา แก่นจันทร์
